Fuzz testing

Fuzz testing (fuzzing) – automatyczna lub półautomatyczna metoda testowania oprogramowania lub znajdowania w nim dziur, przydatnych przy atakach hakerskich[potrzebny numer strony]. Polega ona na zautomatyzowanym wysyłaniu do programu różnego rodzaju losowych danych wejściowych i rejestrowaniu niepożądanych wydarzeń, takich jak crash, wycieki pamięci czy nieautoryzowany dostęp. Dane mogą być wprowadzane: * z linii poleceń, * za pomocą plików otwieranych w programie, * za pomocą zdarzeń klawiatury i myszki, * za pomocą protokołów internetowych. Termin wprowadził Barton Miller z Uniwersytetu Wisconsin-Madison ok. 1989 roku, choć samo podejście było stosowane już wcześniej. Fuzz testing jest mniej skuteczne w przypadku zagrożeń bezpieczeństwa, które nie powodują awarii programu, takich jak spyware, niektóre wirusy, robaki, trojany i keyloggery. Chociaż fuzz testing jest proste, to oferuje wysoki stosunek korzyści do kosztów i może ujawnić poważne defekty, które są pomijane, gdy oprogramowanie jest pisane i debugowane w klasyczny sposób. Nie może jednak dostarczyć pełnego obrazu ogólnego bezpieczeństwa, jakości lub skuteczności programu i jest najbardziej skuteczny w połączeniu z szeroko zakrojonymi testami black box testing, beta testing i innymi metodami debugowania[potrzebny numer strony]. Przy pomocy wolnego i otwartego fuzzera AFL autorstwa Michała „lcamtufa” Zalewskiego wykryto nieznane wcześniej podatności bezpieczeństwa i błędy w dziesiątkach programów i platform, takich jak PuTTY, PHP, OpenSSL, LibreOffice, Firefox, GnuPG, nginx, BIND, curl, Tor, kernelach iOS i OpenBSD, filtrze pakietów NetBSD czy Apache httpd.