HMS E9

HMS E9 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1912–1914 w HM Dockyard Chatham, Chatham kosztem 101 900 funtów. Okręt został wodowany 29 listopada 1913 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 16 czerwca 1914. W 1914 roku E9 stacjonował w Portsmouth, przydzielony do Drugiej Flotylli Okrętów Podwodnych (2nd Submarine Flotilla), pod dowództwem Lt. Cdr. Maxa K. Hortona. 18 września 1914 roku dowodzony przez Hortona okręt storpedował niemiecki lekki krążownik około 6 mil na południowy wschód od Helgolandu. Był to pierwszy niemiecki okręt zatopiony przez brytyjski okręt podwodny. Trzy tygodnie później, 6 października E9 zatopił niemiecki niszczyciel u ujścia do rzeki Elms. Za zatopienie tych dwóch niemieckich okrętów dowódca Max Horton został odznaczony Distinguished Service Order. W październiku 1914 roku wraz z HMS E1 oraz przedarł się na Morze Bałtyckie, aby być podstawą tworzonej Baltic Flotilla stacjonującej w Tallinnie. W styczniu 1916 roku dowódca Horton został zastąpiony przez Lt. Cdr. Huberta Vaughan Jonesa. Po podpisaniu układu pokojowego pomiędzy Rosją a Cesarstwem Niemieckim, w czasie wojny domowej w Finlandii, siły niemieckie - Ostsee-Division wylądowały w Hanko i w błyskawicznym tempie dotarły do Helsinek. Stacjonujące w obrębie Zatoki Fińskiej brytyjskie okręty podwodne zostały odcięte. Aby nie oddać okrętu w ręce wroga, załoga zatopiła E9 około 1,5 mili od latarni morskiej Grohara, u wejścia do portu w Helsinkach.