kernel panic

Kernel panic – nazwa komunikatu wyświetlanego przez system operacyjny po wykryciu wewnętrznego błędu jądra systemu, którego sam nie jest w stanie obsłużyć. Często komunikat ten dostarcza również niezbędnych do odkrycia przyczyny błędu informacji lub danych potrzebnych do debugowania przez programistów pracujących nad systemem. Większość błędów jest efektem nieobsługiwanych w kodzie jądra wyjątków procesora, takich jak np. odwołania do nieprawidłowych adresów w pamięci. Istnieje jednak możliwość wywołania tego błędu na żądanie za pomocą funkcji panic zdefiniowanej w pliku nagłówkowym sys/system.h. Komunikat kernel panic powstał we wczesnych wersjach systemu Unix i stanowił dużą filozoficzną różnicę w stosunku do jego poprzednika, czyli Multicsa. Programista Multiksa, , wspomina dyskusję na ten temat z programistą Uniksa Dennisem Ritchie: Napomknąłem Dennisowi, że przynajmniej połowa kodu, który pisałem w Multiksie, była kodem naprawiającym błędy. Powiedział wtedy: „Daliśmy sobie z tym spokój. Jeśli wystąpi błąd, to mamy procedurę nazwaną panic i jeżeli jest wywoływana, komputer się zawiesza, a ty wrzeszczysz na cały pokój «Hej, zresetuj go»”. Wystąpienie błędu kernel panic powoduje zawieszenie albo przeładowanie komputera. Jest to konieczne, aby chronić sprzęt przed uszkodzeniem. Wystąpienie poważnego błędu powoduje kompletną destabilizację systemu – jego dalsze działanie mogłoby spowodować np. wyczyszczenie twardych dysków, przegrzanie podzespołów (ponieważ zarządzanie energią nie działa) itp.