Spaghetti code

Spaghetti code – w informatyce termin określający skomplikowany, trudny do zrozumienia kod źródłowy programu. Z takiego rodzaju kodu kompilowano programy we wczesnych językach proceduralnych, typu Fortran czy BASIC. Było to jeszcze przed powstaniem metody programowania strukturalnego. Używano wielu instrukcji warunkowych i następnych w nich zagnieżdżonych, konstrukcji GOTO czy wyjątków. Droga przez kolejne rozkazy była tak poplątana, że odczytanie takiego kodu i zrozumienie go było bardzo uciążliwe, a ewentualne modyfikacje zwykle prowadziły do błędów w programie. Programowanie strukturalne, w myśl zasady od ogółu do szczegółu, wprowadziło uporządkowanie w procesie tworzenia programów. Taka metodologia programowania polega na dzieleniu zadania do wykonania na mniejsze podzadania, aż do uzyskania wystarczająco prostych do realizacji fragmentów. Łatwiej wtedy jest zaimplementować w poszczególnych modułach procedury, które w całości dadzą pożądany efekt. W praktyce zazwyczaj dzieli się program na funkcje, z których każda realizuje określony cel i może być wywoływana wielokrotnie. Tak napisany kod jest bardziej czytelny.