Wojny bułgarsko-łacińskie

Wojny bułgarsko-łacińskie to nazwa serii konfliktów między Cesarstwem Bułgarskim a Cesarstwem Łacińskim, ustanowionym przez krzyżowców w czasie IV krucjaty w 1204 roku na terenie części Imperium Bizantyjskiego. Konflikty te miały miejsce od początków XIII wieku do drugiej połowy tegoż stulecia. Początkowo to łacinnicy byli stroną atakującą, liczyli że uda im się poszerzyć swoje panowanie również na ziemie kontrolowane przez Bułgarów i Greków, ale ich ekspansja został powstrzymana bardzo szybko, bo zaledwie rok po ustanowieniu Cesarstwa Łacińskiego. W 1205 roku doszło do bitwy pod Adrianopolem, która zakończyła się druzgocącą klęską łacinników i od tamtej pory Cesarstwo musiało raczej myśleć o obronie granic przed Bułgarami i napierającymi zewsząd Grekami niż nad ekspansją. Walki z Bułgarami i Grekami zakończyły się ostatecznie porażką łacinników i Cesarstwo Łacińskie przestało istnieć w 1261 roku. Bułgaria, dzięki swojej aktywności militarnej znacznie rozszerzyła swoje terytorium na półwyspie Bałkańskim a dzięki czasowej likwidacji ortodoksyjnego patriarchatu konstantynopolitańskiego, kościół bułgarski był w zasadzie niezależny.