Włoska Unia Pracy

Włoska Unia Pracy (wł. Unione Italiana del Lavoro, UIL) – włoska federacja związków zawodowych, trzecia po CGIL i CISL najliczniejsza centrala związkowa we Włoszech. UIL powstała w 1950 w Rzymie w wyniku rozłamu we Włoskiej Powszechnej Konfederacji Pracy. Stała się konkurencją dla powiązanej w tym czasie z Włoską Partią Komunistyczną CGIL oraz współpracującej ściśle z Chrześcijańską Demokracją CISL. Unia była blisko związana z partiami socjalistyczną, socjaldemokratyczną i republikańską (w latach 1969–1971 zarządzało nią trzech współprzewodniczących reprezentujących te trzy ugrupowania). W późniejszych latach współpracowała aktywnie z konkurencyjnymi centralami, okresowo współtworzyła z nimi federację Federazione Cgil-Cisl-Uil. UIL dołączyła do Międzynarodowej Konfederacji Związków Zawodowych oraz Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych. Według własnych danych UIL w 2016 liczyła około 2,25 miliona członków zrzeszonych we współtworzących ją organizacjach branżowych, w tym 0,3 miliona członków stowarzyszonych i blisko 0,6 miliona emerytów. Najliczniej reprezentowane pozostają sektor rolno-spożywczy, sektor pracowników służby zdrowia i urzędników lokalnych oraz sektor handlu, usług i turystyki.